Vindt u onafhankelijke, diepgravende informatie over Almere belangrijk? Neem dan nu een abonnement op Almere Diep voor 35 euro

Achter Almeerse voordeuren deel II

Van tophypotheek naar mega-restschuld

door Ingrid Vossen

In onze stad hebben steeds meer mensen te kampen met serieuze financiële problemen. Er is veel stille armoede en vaak schaamte achter de keurige Almeerse voordeuren.

In sommige straten staat bijna de helft van de huizen (soms jarenlang) te koop. Achter de verkoopborden gaan vaak persoonlijke drama’s schuil. Van verlies, ziekte, scheiding, faillissement etc. Dit feuilleton gaat over zo’n persoonlijk verhaal. Erna (haar achternaam wil zij vanwege haar privacy niet vermeld hebben) is een Almeerse vrouw van 52 jaar. Ze heeft een eigen bedrijf als grafisch vormgever. Ze is alleenstaande moeder van twee kinderen (11 en 14 jaar) en heeft een relatie. Hoe kwam het zo ver dat zij haar huis met enorm verlies moest verkopen? Wat is de impact van de financiële problemen op haar dagelijks leven? Hoe rooit zij het als alleenstaande moeder?

Uitverkoop

Erna moest nu alles in het werk stellen om de verkoop van haar huis te bespoedigen, voordat de bank zou overgaan tot gedwongen verkoop of executie. Ze was al een aantal keren gezakt met de vraagprijs, maar dit had nog geen serieuze geïnteresseerden opgeleverd. Eerst moest het huis getaxeerd worden. De bank gaf hiervoor opdracht aan een makelaar. De factuur kreeg Erna op de mat. De getaxeerde waarde lag ongeveer een ton onder de prijs die ze ooit betaald had. Conclusie: Het huis moest dus in de uitverkoop. Erna: ‘Het leek wel een spelletje Monopoly, zo koop je een hele straat op en even later moet je al je huizen verpatsen. Ik kreeg een zekere rust over me. Wat maakte het eigenlijk uit of ik met een halve of een hele ton schuld bleef zitten? In beide gevallen zou ik het nooit terug kunnen betalen. Tenzij ik de loterij zou winnen. Maar dat was natuurlijk één van de eerste dingen die ik opgezegd had’. 

Het huis was nu zeer aantrekkelijk geprijsd en viel in een meer gangbare categorie op Funda. Erna kreeg iedere week bezoekers. Ze verzorgde zelf de rondleidingen, dat hoorde bij het voordelige pakket van de makelaar. Het viel haar steeds zwaarder, iedere keer zorgen dat het huis er pico bello uitzag en enthousiast haar huis aanprijzen aan vreemden. Steevast kwam dan de vraag waarom ze zo’n mooi huis wilde verkopen.

Eenzaam gevecht

Uiteindelijk zou het wel lukken om het huis te verkopen, maar nu doemde het volgende probleem op: waar moest Erna heen met haar gezin? Voor een urgentie kwam ze niet aanmerking, die kreeg je alleen op medische redenen of als je op straat gegooid was. Sociale huurwoningen waren schaars, daar zou ze nog minstens vier jaar voor op de wachtlijst moeten staan. Bleef over huren in de vrije sector. Daarvoor moest je weer aan bepaalde inkomenseisen voldoen. 

Erna: ‘Ik belde met alle mogelijke instanties maar kreeg overal nul op het rekest. Meld je bij een loket van de gemeente en ga niet weg voordat je geholpen wordt, zeiden mensen tegen me. Daar ben ik echt niet het type voor. En zulke loketten bestaan trouwens niet meer. Alles gaat tegenwoordig digitaal. Wat waren er dan nog voor opties? Intrekken bij mijn ouders?  Ze wilden me met alle liefde helpen, maar op hun leeftijd twee pubers in huis was geen reële optie. Af en toe kon ik het wel uitschreeuwen van frustratie. En ondertussen moest ik ook mijn bedrijf en mijn huishouden draaiende houden. Ik mocht niet ziek worden; een arbeidsongeschiktheidsverzekering had ik niet meer. En stel je voor dat ik geen opdrachten meer zou krijgen. Het voelde heel benauwend dat alle touwtjes aan mij vast zaten. Ik wilde ook niet dat mijn kinderen teveel van mijn zorgen zouden merken. Mijn huilbuien bewaarde ik voor onderweg in de auto of ’s nachts in bed. Hoe lang zou ik dit eenzame gevecht volhouden?’  

Vechten als een leeuwin

Als ik Erna vraag hoe ze zich toch door die zware tijd heen heeft gesleept heeft ze het over humor en de steun van de mensen om zich heen. Bijvoorbeeld een buurvrouw die vond dat ze het zo goed rooide en als een leeuwin vocht voor haar kinderen. Die morele steun hielp Erna om een strijdvaardige houding aan te nemen in haar schijnbaar uitzichtloze situatie. ‘Ik bleef gewoon in overleg met de bank, maar ik liet me niet intimideren’, zegt ze. ‘Ik was toch zeker niet de enige in zo’n situatie? Waarom was hier geen maatschappelijk debat over en waarom deed de politiek niets? Onze premier kwam niet verder dan te roepen dat mensen niet zo flauw moesten doen en een huis of een auto moesten kopen. In Amerika kon je gewoon de sleutel van je huis door de brievenbus gooien en vertrekken. Hier in Nederland word je tot in het graf achtervolgd door je schulden. Ik was niet van plan om m’n leven kapot te laten maken omdat ik ooit een handtekening onder een verkeerd contract gezet had. De bank had door de jaren heen al genoeg aan ons verdiend, vond ik. Ondanks mijn moeilijke situatie vertrouwde ik erop dat er uiteindelijk een oplossing zou komen, al wist ik nog niet hoe.’

wordt vervolgd  

 


Reacties

Log in of maak een profiel aan op deze site
Als je inlogt of een profiel aanmaakt op deze site kun je sneller reageren en worden je reacties automatisch geupdate met je nieuwe gegevens als je die aanpast. log nu in/schrijf je nu in 
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld