Vindt u onafhankelijke, diepgravende informatie over Almere belangrijk? Neem dan nu een abonnement op Almere Diep voor 35 euro

Ilse Ruijters: ‘Gelukkig heb ik een prettig hoofd’

door Mario Withoud

Foto's Mona Alikhah/Monavid Fotografie/www.Monavid.com

Ilse Ruijters heeft een bijzonder jaar achter de rug. Bijzonder op zowel creatief, persoonlijk als zakelijk vlak. Ze trouwde, haar boek De onderkant van sneeuw werd uitgegeven en ze werd in juni 2015 Flevolands Zakenvrouw van het Jaar. Tijd om bij te kletsen met Ilse. Zij en ik praten onder meer over waarom een schrijver zeker een ondernemer is en of mensen anders op haar reageren sinds haar boek een succes is.

Er zijn veel mensen die zichzelf schrijver noemen. Als je dan doorvraagt, blijkt dat ze van plan zijn om ooit een boek te schrijven. Of ze zijn er al aan begonnen en hebben in zeven jaar maar liefst een hoofdstuk van 395 woorden geproduceerd.

Ilse Ruijters is een echte schrijver. Al jaren schrijft ze artikelen en columns. Om haar schrijftechniek te ontwikkelen schreef ze in het verleden ook doktersromannetjes. Vorig jaar kwam haar eerste echte boek uit: De onderkant van sneeuw.
De proloog daarvan werd gepubliceerd op Almere Diep http://www.almerediep.nl/ilse-ruijters-bijdragen Een boek dat goed verkocht en goed ontvangen werd door de critici. Ook Almere Diep was positief over haar boek http://www.almerediep.nl/content/2014/10/De-onderkant-van-sneeuw-Ilse-Ruijters  De recensie stelt over het boek onder meer: “Vaardig en vol vaart vertelt Ilse Ruijters dit verhaal. Er staat geen woord teveel in zonder aan inlevingsvermogen in te boeten. De karakters zijn geloofwaardig neergezet en de plot is sterk. Het boek laat niet los en is zelfs op het eind nog verontrustend.”

Schrijver in de Wierden
Ilse en ik hebben voor het interview afgesproken in Café op 2 waar ze al aan een kop thee zit. Haar schoenen met hoge hakken heeft ze uitgedaan. Haar rode haar, dat de kapster bruin noemt,  zit nonchalant verzorgd, wat past bij het vroege tijdstip en de zondag.
Omdat we elkaar kennen, als schrijvers en columnisten wel eens afspreken, is het meer een gesprek dan een interview. Zoals altijd zijn we openhartig tegen elkaar.
Ilse vertelt over haar aanvankelijke twijfels toen ze genomineerd werd voor Zakenvrouw van het Jaar. ‘Ik ben toch helemaal geen zakenvrouw?’  Om geld en materie geeft ze immers niet. Ilse weet zelden wat ze op haar bankrekening heeft staan of wat ze die maand heeft verdiend.
Dat een schrijver een ondernemer is, veranderde de zaak. Daarom aanvaardde ze haar nominatie. Als schrijver begin je aan een boek zonder te weten of het verkoopt. Neem je dus het ondernemersrisico dat je veel tijd, dus geld, stopt in iets dat niet gegarandeerd iets oplevert.

Hoewel ze niks om geld om materie geeft, woont ze wel in een vrijstaand huis in Overgooi. Maar dat luxe huis kwam mee toen ze trouwde. Haar man Bas, die architect is, had het huis al. In het begin moest Ilse wennen in Overgooi. Jarenlang woonde ze in de Wierden in Haven. In die gezellige volkse wijk had ze het prima naar haar zin. Er gebeurde altijd wel wat daar. Ze vond het heerlijk om dat gade te slaan, bijvoorbeeld als de buren buiten zaten of er een gezamenlijke buurtbarbecue was. Deelnemen aan dat drukke leven deed ze niet. Zoals wel meer schrijvers is ze iemand die eerder observeert dan zich onder de mensen mengt. Niet dat ze zich te goed daar voor voelt. Zeker niet. Maar zo is ze nu eenmaal. Een tikje introvert en verlegen ook.

Bekende Almeerder
Van die verlegenheid heeft Ilse minder last van dan vroeger, mede daardoor vindt ze spreken in het openbaar tegenwoordig niet eng meer. Daar heeft ze wel haar best voor gedaan, ze zat onder meer twee jaar bij Toastmasters Almere.
Niet dat ze mensenschuw is maar ze zit heel graag thuis, in haar joggingbroek te schrijven op haar laptop, slechts onderbroken door een wandeling met de hond.
Eigenlijk is ze dan ook het liefst alleen thuis. Is haar man er namelijk, dan wil ze van alles en nog wat voor hem doen. Kopje soep voor hem maken, thee zetten. Ze is, zegt ze, een verzorgend type. Echt heel vrouwelijk daarin, constateert ze zelf. Ze valt ook op echt ‘mannelijke mannen’. Haar man Bas is dan ook een stoere vent. Ik vraag of dat allemaal niet ietwat clichématig is, die typische man-vrouw patronen. Daar is niks mee, stelt Ilse. En daar heeft ze natuurlijk een punt.

Omdat ze al een tijd columns schrijft, en haar foto daar bij staat, had ze al enige bekendheid. Sinds haar boek is verschenen is die bekendheid gegroeid. Hoewel ze het niet erg vindt, is dat niet altijd makkelijk. Doordat ze een slecht geheugen heeft voor gezichten, kan het namelijk lijken of ze kapsones heeft, wanneer iemand haar enthousiast aanspreekt en zij diegene niet direct kan plaatsen. Ze niet weet of ze diegene kent en zo ja waarvan. Dus ook niet hoe ze precies moet reageren.
De meeste mensen doen overigens aardig tegen haar, zoals ze daarvoor ook deden. Ilse zelf zegt dat alle aandacht en gegroeide bekendheid haar niet veranderd heeft.

Prettig hoofd
Natuurlijk moet je vakmanschap hebben om een boek te schrijven. Een andere belangrijke voorwaarde is, zegt Ilse, dat je de tijd en dus de ruimte creëert om te schrijven. Een boek is immers niet in een paar dagen geschreven. Ze heeft ook keihard gewerkt aan commerciële opdrachten om als het ware vrije tijd te kopen opdat ze haar boek kon voltooien.
De onderkant van sneeuw gaat over kinderen, hoe het is om die te verliezen. Ook over dat het niet voor iedereen vanzelfsprekend is om kinderen te krijgen. Het boek schetst het moeizame medische proces dat doorlopen moet worden om langs die weg een kind te krijgen.
Voor het algemene verdriet in het boek heeft Ilse geput uit haar eigen ervaring.  Ilse: ‘De emoties van mijn echtscheiding, het gevoel van verlies, heb ik in het boek verwerkt. Ik heb het boek namelijk geschreven in de periode dat ik veel liefdesverdriet had.’
Voor de specifieke zwangerschapsproblematiek heeft ze geput uit de ervaring van een vriendin die langs de medische weg zwanger probeerde te worden.

Hoewel Ilse, zoals de meeste mensen, gelukkige en minder gelukkige periodes in haar leven kent, gaat ze niet gebukt onder zware gedachten. Natuurlijk sluit ze haar ogen niet maar ze richt zich op positieve zaken. Aanleg voor piekeren heeft ze niet. Of zoals ze het zelf zegt: ‘Gelukkig heb ik een prettig hoofd.’

 

 

 

 


 













Reacties

Log in of maak een profiel aan op deze site
Als je inlogt of een profiel aanmaakt op deze site kun je sneller reageren en worden je reacties automatisch geupdate met je nieuwe gegevens als je die aanpast. log nu in/schrijf je nu in 
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld