Vindt u onafhankelijke, diepgravende informatie over Almere belangrijk? Neem dan nu een abonnement op Almere Diep voor 35 euro

Gemeenteraad en Eerste Kamer?

door Colette Bertram

Colette Bertram werd in 2010 raadslid voor de PVV in Almere. In een serie columns blikt zij terug op hoe ze bij de PVV kwam en wat er sindsdien gebeurde.

2010

De voorbereidingen voor de kandidatenselectie voor de Eerste Kamer.
In 2011 zouden de verkiezingen plaatsvinden.
Ik had er wel oor naar.
Het leek me een boeiende stap, leerzaam en goed voor mijn persoonlijke groei.
Daarnaast vond ik de constructie van een Eerste en Tweede Kamer altijd vreemd.
Vreemd vanwege de status van de Eerste Kamer.
Dat wilde ik wel eens persoonlijk ervaren.

Ik werd geselecteerd voor het bekende ‘klasje’.
Zo toog ik weer vele zaterdagen en dinsdagavonden naar Den Haag.
Van de samenstelling van de potentiële kandidaten begreep ik nauwelijks iets.
Ik vermoed dat mijn inlevingsvermogen hier te kort schoot.
Of zou de logica me ontgaan?
Mijn hemel wat ik daar nu toch weer voor types tegenkwam.
Eén ervan, die mijn sympathie won, bekeerde zich later tot de Islam.
Ik heb een hoop dwazen in m’n leven gezien, maar dit vond ik wel knap geschift.
Hoe kon je je eerst vol overgave, want dat deed hij, inzetten voor de PVV.
En vervolgens met de Koran in je hand op kousenvoetjes de Moskee ‘veroveren’?
Laatst dacht ik gut zou hij bij ISIS al die beelden verbrijzelen?
Elke keer als ik die beelden op tv zie verbeeld ik me dat ik hem zie, met baard dit keer.
Ik overwoog bijna een keer in het klasje te verschijnen met een hoofddoekje, om te zien wat dat teweeg zou brengen.
Ik beheerste me… ik beperkte me tot een grote grijns.
PVV en de Islam, kan het contrast groter zijn?

De klasjes waren weer, net als bij de klasjes voor de Gemeenteraad, boeiend en goed georganiseerd.
Toch ontbrak het me aan een soort vertrouwen.
Wat gebeurde hier eigenlijk, waarom zoveel leden van de Provinciale Staten?
En wat kwam dat grijze pakje met de uitstraling van een Milva doen?
Ik heb me kapot gelachen toen ik  jaren later op mijn berg in Spanje waar ik inmiddels woon, de tv beelden zag en haar geestdriftig hoorde oreren dat ze de boel niet belazerd had, mevrouw was in opspraak gekomen.
Ook een ander giechelend blauwogig blondje was keigoed in ellebogen werk.
Zelfs Stevie Wonder kon dit zien.
Ik moest ervan rillen.
We deden testjes, iedere week opnieuw.
Daar zaten vragen bij die een doorsnee mens eigenlijk niet zou kunnen weten.
Eentje wist ze wel, dat viel me op… een eenvoudige fysiotherapeut die alle vragen van voor de Eerste Wereldoorlog wist.
Vrijwel iedere week haalde hij bijna een 10, hij was de enige.
Er klopt volgens mij iets niet.
Mijn prestaties wisselden sterk, ik ben vooral een praktijk mens en ben niet mega hooggeschoold.

In debatten kon ik prima mijn ‘mannetje’ staan, en de kennis die ik daarvoor nodig had op het politieke vlak waren goed.
Dat had ik niet zelf bedacht, anderen maakten me erop attent dat ik zonder enige twijfel geselecteerd zou worden op een verkiesbare plaats.
Iets zei me van niet.
Mijn Lief deelde mijn mening, nadat ik hem tot in de kleinste details had verteld wat daar gaande was.
Toch geloofde hij in mijn kwaliteiten.
Maar daar zat het niet in, dat wisten we allebei.
We lopen al een tijdje mee in het leven.
De fractievoorzitter werd bekend gemaakt… ik had het kunnen weten.
De getalenteerde, werkloze fysiotherapeut.
Ik kon nog net mijn bulderlach inhouden toen meteen verteld werd, dat hij toch echt de antwoorden van de test niet vooraf had gekregen hoor.
Hij zou ronduit briljant zijn.
Hahaha… kip ik heb je, dacht ik meteen.

De spanning steeg, de datum in maart waarop we zouden worden gebeld en ons verteld zou worden welke plaats we zouden innemen op de verkiezingslijst, naderde.
En toen, een paar dagen voor dit moment ging de telefoon.
Mijn broer, die in Spanje woonde, was plotsklaps na een ogenschijnlijke simpele hartoperatie, overleden.
57 jaar, in de bloei van zijn leven.
Een schok.
En niets leek meer belangrijk.

Een paar dagen later het telefoontje dat ik op de 14e verkiezingsplaats was beland.
So what?
Absurd genoeg werd ik daarmee gefeliciteerd.
Hoe kun je nu iemand feliciteren met een plaats op de reservebank.
Uiteraard stak ik die mening niet onder stoelen of banken.
De week erop ging in naar de Tweede Kamer waar de klasjes werden gehouden.
Daar heb ik nog eens mijn zegje gedaan.

Ik zag de kandidaten die wèl geselecteerd waren.
Aha… ja ja… de vriendjes waren duidelijk, de strategische stappen ook.
Kwaliteit deed niet ter zake, oei wat had ik een aantal van hen zien ‘klungelen’.
Een dag later besloot ik met een simpel, maar helder telefoontje me terug te trekken.
Ook al zou ik na een tijdje toch in de Eerste Kamer komen door interne verschuivingen, ik wilde niet meer.
Ik heb altijd een spuughekel aan vriendjesgedoe gehad.
Ik deed dit niet, nu niet en nooit…
Daarnaast was de zorg voor mijn verdrietige moeder van veel groter belang.
Ik verkies altijd mijn privéleven boven welke carrière dan ook.
Dat was een goede beslissing, ik heb er nooit spijt van gehad.







Reacties

Log in of maak een profiel aan op deze site
Als je inlogt of een profiel aanmaakt op deze site kun je sneller reageren en worden je reacties automatisch geupdate met je nieuwe gegevens als je die aanpast. log nu in/schrijf je nu in 
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld