Vindt u onafhankelijke, diepgravende informatie over Almere belangrijk? Neem dan nu een abonnement op Almere Diep voor 35 euro

Het genot van columns schrijven…

door Colette Bertram

Het schrijven van columns is een genot.
Het heeft iets weg van moties en amendementen schrijven.
Maar dan nog leuker.
Leuker omdat ik lekker voluit kan gaan.

 


Me niet hoef te houden aan regeltjes en voorwaarden binnen de politiek.
De hoofdredacteur van Almere Diep is een toffe gozer.
‘No nonsense, houd het fatsoenlijk en pak je vrijheid.’
Zo kan ik ‘werken.’ 

En wat minstens zo geinig is…
De reacties op mijn columns.
Ze komen werkelijk overal vandaan.
Ook vragen zijn boeiend en zetten me tot nadenken.
Mijn column van vorige week heeft de nodige stof doen opwaaien.
Bingo!
Dat is één van de doelen van columns schrijven.
Mensen tot nadenken en reageren aan te zetten.
Gelukt dus.
Waarom ik wethouders en andere figuren binnen de politiek niet bij naam noem.
Een terechte vraag.
En mijn bewuste keuze om dat niet te doen.
Ik bespot regelmatig mensen in mijn columns.
Ook mezelf trouwens.
Is dat wel netjes?
Misschien niet, maar ik doe het.
Echter om hen bij naam en toenaam te noemen vind ik net te ver gaan.
Dat is eigenlijk alles, in columns bepaal ik zelf de grens.
Het is niet transparant, reageert een vriendelijke vrouw.
Dat zou best kunnen.

Het is vergelijkbaar met het uiten van je mening.
Inmiddels wordt alles zowat geschaard onder ‘vrijheid van meningsuiting’.
En nemen, in mijn ogen, te veel mensen, deze stellingname veel te ruim.
Ze krijsen, schelden, schoppen en kotsen de meest walgelijke kreten uit.
Een beschamende vertoning.
Alles onder de noemer ‘vrijheid van meningsuiting’.
Ik kijk ook kritisch naar Geert Wilders, die kan ik hier wel even noemen denk ik.
Bij de gemeenteraadsverkiezingen hoorde ik hem live reopen ‘minder Marokkanen’.
Ik zag het met eigen ogen en hoorde het met eigen oren.
Dit is wat ik noem…beschamend, laag bij de grond.
Nooit, helemaal nooit zal ik zo’n ongenuanceerde uitspraak ondersteunen.
Ik vond het doodzonde, zeer misplaatst.
Daarna werd het genuanceerd door te zeggen ‘minder criminele Marokkanen’.
Zo’n aanpassing komt voor mij te laat.
Dus, vriendelijke mevrouw, meestal noem ik geen namen, maar soms ook wel.
Consequent?
Nee, dat ben ik niet altijd.

Er reageerde ook een man.
Hij vindt mij niet zo leuk geloof ik.
Dat mag, hij is de enige niet.
Ik schrijf ook geen columns om leuk te worden gevonden.
Dan punnik ik wel een paar teddyberen om cadeau te doen.
Zeker weten dat er dan mensen zijn die me leuk vinden.
Ik kan namelijk heel leuk punniken, van die fleurige beertjes…
Hij reageert niet zozeer inhoudelijk op mijn columns maar roept wat min of meer onaardige dingen naar mij toe.
Ik reageer daar maar beperkt op of helemaal niet.
Ik heb een dikke huid gekregen.
Dat helpt, tegen de kou, maar ook tegen verwensingen.
Iets zegt me dat zijn reacties, namelijk mijn gebrek aan humor, apart zijn.
Ik, gebrek aan humor?
Die vind ik wel leuk eigenlijk.
Humor is sappig en smakelijk.
Humor is alsof je in een Brusselse wafel met chocoladesaus hapt,
en net bij de laatste hap druipt de chocolade van je kin op je
zojuist gestreken, hagelwitte blouse.
Dan kan je alleen nog maar lachen, want je wist het… het moest gebeuren.
Humor relativeert.
Het maakt rampen lichter.
Je krijgt zicht op de andere kant van het verhaal.
Het zet mensen in barre tijden in het zonnetje.
Het maakt het leven zoveel leuker.
Het doet mensen stralen al is de brei nog zo heet.
Humor heeft mij door de mijnenvelden van het leven geholpen.
Altijd weer.

De politiek is voor een deel humor.
Ik lach me regelmatig echt een deuk als ik politici op tv hoor blaten.
Je ziet vluchtelingen, want die zitten er ook tussen, hoe schaars ook, aan hekken hangen en kruipend door de modder ploegen.
Met hun mobieltje in de lucht, dat wel.
En een politicus roept… nee, dit is geen ramp dit is een uitdaging.
Een dag later kwaken alle Europese politici hem na…
Jippie een uitdaging!
En we stampen weer een schimmelige tent uit de grond in de gutsende regen.
Als dat geen humor is, hoe beschamend ook, omdat politici er een klotenzooi van hebben gemaakt.
De man laat weten dat hij al mijn columns nog eens heeft doorgelezen.
No humor!
Kijk, dat is humor!
En dan lees ik verder…en ik raak ontroerd door zijn reactie op een ander artikel.
De man heeft al op jonge leeftijd een zekere vorm van dementie.
Dat is triest.
Ik heb er veel bewondering voor dat de man dit openbaar maakt, petje af.
Dat leert me weer, oordeel niet te snel als iemand met modder gooit…

Dank aan iedereen die reageert, me steunt, kritische vragen stelt, geniet van m’n columns of zelfs met modder gooit…
Dat is het genot van columns schrijven.
En volgende week?
Weer een column over de Almeerse politiek.

 






Reacties

Log in of maak een profiel aan op deze site
Als je inlogt of een profiel aanmaakt op deze site kun je sneller reageren en worden je reacties automatisch geupdate met je nieuwe gegevens als je die aanpast. log nu in/schrijf je nu in 
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld