Vindt u onafhankelijke, diepgravende informatie over Almere belangrijk? Neem dan nu een abonnement op Almere Diep voor 35 euro

Obervaties 4

door Asjen van Dijk

Asjen van Dijk (63)  is gemeenteraadslid maar vooral gewoon Almeerder. Hij schrijft over hetgeen hij ziet, meemaakt en denkt.

17 september
Drie IJsselmeer palen bungelen aan mijn fietsstuur. Dit brood is een lekkernij. Elke dag opnieuw. Toen ik nog een kleine jongen was in Enschede stuurde mijn moeder me elke dag naar de kruidenier op de hoek. Nog voordat ik naar school ging. Anderhalf wit nam ik dan mee naar het grote gezin. Maar een klein stukje, de korst aan de achterkant verdween voordat ik thuis was. ‘Hebben de muizen er weer aangezeten?’ vroeg mijn moeder.

We gaan weer live, de samenvattingen van gisteren heb ik vanochtend aanschouwd. Nu weer per beeld en geluid tussen het kabinet en de tweede Kamerleden. Tot een uur of twaalf blijf ik bij hen. Benieuwd of ze nog spannende zaken te melden hebben. Pechtold was de winnaar gisteren, met zijn tuinstoel waar de CDA leider op ging zitten, terwijl hij het werken in de tuin aan anderen had overgelaten.

18 september
Poes Bo trekt het niet meer. Hij vertrekt naar boven, op de zachte sofa. Het luisteren naar een geblondeerde fascist die oproept tot geweld en het kabinet naar huis wil sturen en de zaak overnemen heeft Bo geen zin meer in. Wat Bo niet weet is dat we in Europa in de vorige eeuw een leider met een kleine snor hadden, die dat wel lukte. Nederland let op je zaak, want Geert gaat door in zijn strijd om Nederland te verdelen en de angstige en racistische Nederlanders naar zijn hand te zetten.

‘Rijdt u maar achter me aan, we staan hier heel gevaarlijk’, zegt een vriendelijke jonge man, Hier is de A6 tussen Almere en Lelystad. We staan nog na te trillen, op de vluchtstrook, zojuist aan de dood ontsnapt. Door een ruk aan het stuur naar rechts, vanaf de linker rijbaan, kon fractievoorzitter Ans Disumma haarzelf en mij nog net behoeden voor een enorme botsing achterop een plotseling stilstaande file, die we niet konden zien door een bestelbus die ineens naar rechts reed en ons confronteerde met de muur van blik.

We rijden achter de ambulance chauffeur aan die net klaar is met zijn dienst.  Achter ons de auto die Ans aanreed. Die man is een medewerker van een uitvaartcentrum. Zijn auto had betrekkelijk weinig schade, die van Ans helemaal gehavend, de linker voordeur kan niet meer open, de spiegel verbrijzeld en de linkerkant geheel ingedeukt. Even later staan we op een parkeerplaats in Almere Buiten, waar in de hoek een blonde dame in haar kleine autootje op haar klanten wacht.

De A6 is overspannen door een prachtige regenboog. Ik laat de medewerker van de uitvaartdienst de foto zien. Mooi voor op een kaart, zegt hij.
Ik realiseer me dat als ik uit een wrak gezaagd had moeten worden, na mijn laatste adem uitgeblazen te hebben en mijn smartphone het overleefd had, mijn kinderen die laatste foto van papa ook die bestemming gegeven hadden.

Na twee en een half uur op de parkeerplaats gestaan te hebben en drie keer de ANWB gebeld, komt eindelijk de gele auto van de berger de parkeerplaats oprijden. We worden naar Tussen de Vaarten gereden, er is geen vervangende auto. ‘Staat niet in mijn systeem’, zegt de niet heel vrolijke berger. Na opnieuw een telefoontje is dat probleem opgelost. Er staat er een voor u in Haven, ik breng u ernaar toe, zegt de berger. Dat is toch aardig van hem. Daar is geen auto die geschikt is, of een automaat, waar Ans voor geen goud in rijdt. Opnieuw bellen en eindelijk raak. Vier uur te laat zijn we bij Arie Stuivenberg. Voor hem is een feestje georganiseerd. Arie neemt  afscheid van onze fractie en treed toe tot Gedeputeerde Staten van Flevoland. De heerlijke Indiase maaltijd met ons twaalven, de fractie en partners, maken we mee. Het eten en de sfeer aan tafel is perfect.

19 september
Om half zeven gaat de wekker. Best vroeg op de zaterdagochtend. We hebben de trein van 07.35 uur. Op weg naar kleindochter Finne die haar eerste schreden zet in de hockeywereld. We staan in een enorme plensbui op Sloterdijk. De regenradar voorspelt voorlopig geen droge tijden. We lopen naar de taxistandplaats, de eerste chauffeur in de rij zit te pitten, de tweede stuurt ons terug naar de eerste, die zegt dat hij het sportpark, op 5 minuten, niet kent. De hufter. De derde taxidriver brengt ons er wel. Droog en tien euro lichter zien we onze lieve meid drie keer scoren en met heel veel enthousiasme het spelletje met het stokje beleven.

20 september
Bewegen is in. Daarom maar naar de supermarkt gewandeld op deze vroege zondag. Weinig mensen ontmoet, een enkele fietser en de buurvrouw die haar tripje met de hond had. Langs de wandel en fietspaden toonde de jeugd de gevolgen van haar wegwerpgedrag, veel lege flessen en blikjes gezien. Deze route brengt jongeren naar het uitgaansleven en in de nacht weer terug. Zou er een tijd komen dat ik een plastic zak en een papierprikker meeneem als ik wandel? Mijn oma in Oldenzaal werd 98, enkele jaren daarvoor pakte ze nog alle rommel van de straat in haar dagelijkse rondjes in de buurt van haar bejaardenflat.





Reacties

Log in of maak een profiel aan op deze site
Als je inlogt of een profiel aanmaakt op deze site kun je sneller reageren en worden je reacties automatisch geupdate met je nieuwe gegevens als je die aanpast. log nu in/schrijf je nu in 
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld