Vindt u onafhankelijke, diepgravende informatie over Almere belangrijk? Neem dan nu een abonnement op Almere Diep voor 35 euro

Een flard van een eenzaamheid

door Mario Withoud

Hij deed de achterdeur van de auto open en stapte in. Vrolijk begroette hij iedereen. De twee mannen zeiden kort iets terug. De vrouw die hem er bij had gehaald, zweeg en keek stuurs.
De bestuurder startte de motor en ze reden weg. De man naast hem op de achterbank en de vrouw zaten kennelijk middenin een gesprek dat hervat moest worden alsof zijn komst er niet toe deed. Hij er niet bij was. Zijn vrolijkheid en goede zin pakte hij bij elkaar maar het glipte tussen zijn vingers weg.


Pas na een kilometer of twintig richtte de vrouw het woord tot hem. Het was een zakelijke vraag die niks met hem persoonlijk te maken had maar met de klus waarnaar ze op weg waren. Antwoord gaf hij niet direct want hij was inmiddels bezig met bellen. Als zij deden alsof hij niet in de auto zat, dan kon hij dat spelletje meespelen en gerust via de telefoon contact met de buitenwereld zoeken.
Nadat hij uitgebeld was, sprak de vrouw weer tot hem. Ze klonk al ietsje vriendelijker maar het betrof nog altijd zaken.
Hij deed zijn best om zich gewenst te voelen. Dat lukte niet. Zijn blik viel op de man naast hem op de achterbank. Die man droeg op zijn colbert een klein speldje, een soort insigne. Hij vroeg aan de man waarvan het was. De man zei dat het een speldje was van de X. (een club waarvan niet zomaar iedereen lid kon worden). De vrouw en de bestuurder gaven gretig aan dat ook zij het speldje van die club op hadden.  
Hij vroeg zich af of het niet Gerard Reve was die altijd clubs oprichtte waar alleen hij lid van mocht worden. De drie anderen waren druk in gesprek,  waar ze het over hadden kon hij niet volgen. Laat staan dat hij aan kon sluiten bij het gesprek. Toen begreep hij dat clubzaken betrof, iets over de X.
Dezelfde Reve had ergens geschreven: ‘De ene mens deugt, de andere niet. Met de meesten kun je maar beter niks te maken hebben.’
Hij keek uit het raampje van de auto die met zo’n honderd kilometer per uur over de snelweg bij Almere Haven reed. Hij zag het asfalt onder de auto wegsnellen. Zijn blik dwaalde naar het clubinsigne van de man naast hem in het besef dat de vrouw en de bestuurder dat ook droegen.  Toen hij studeerde was hij meerdere malen gevraagd om lid te worden van een studentenvereniging. Zijn antwoord was steeds hetzelfde: ‘Nee, dank je, ik heb al vrienden.’
Naast hem blikkerde het clubinsigne van de man in de ondergaande zon. Zijn ogen richtten zich weer op de weg. Hij legde zijn hand op de deurklink  met het gevoel dat hij niet bij deze mensen in de auto hoorde maar abrupt contact moest maken met het wegschietende asfalt.








Reacties

Log in of maak een profiel aan op deze site
Als je inlogt of een profiel aanmaakt op deze site kun je sneller reageren en worden je reacties automatisch geupdate met je nieuwe gegevens als je die aanpast. log nu in/schrijf je nu in 
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld