Vindt u onafhankelijke, diepgravende informatie over Almere belangrijk? Neem dan nu een abonnement op Almere Diep voor 35 euro

Friday Light Walk

door Caroline in 't Veld foto HV Almere

Soms hoop je als kunstenaar dat woorden die je op een bepaald moment vindt, voor anderen op een ander moment nog eens van waarde kunnen zijn. Sommige liedjesschrijvers leggen voor de zekerheid werk op de plank bij universele thema’s die je vast nog wel eens kunt benutten.

Ik doe dat uit principe niet. Nooit heb ik daar eigenlijk spijt van, tot deze vrijdag. Ik heb minder dan twee uur tijd voordat vast staat dat ik daadwerkelijk speel bij de Friday Light Walk in het stadshart in Almere. Wat te doen? Want het thema van de wandeling – hoop - en de aanleiding daartoe – Parijs - staan in schril contrast met elkaar. Zou het zwaartepunt liggen bij het rouwen om mensen die het leven onschuldig verloren dan past een ander lied dan wanneer de roep om hoop, vrede en samenleving voorrang krijgt.
In Almere kan het altijd alle kanten op. Wat dat betreft laat de stad zich niet eenvoudig vangen in woorden.
Meewandelen met de Friday Light Walk lijkt me terecht. Daarom voeg ik me samen met Mario Withoud bij de stoet. Hoe langer we lopen, hoe meer mensen aansluiten. Het is een wonderlijke menging van mensen die ik normaal gesproken nooit samen zie wandelen. Minimaal drie generaties, de jongsten voorop, en van werkelijk iedere achtergrond samen. De burgemeester op het gemak ertussen. De jongsten scanderen leuzen, maar de rest van stoet kletst wat. Maakt kennis met de onbekende buurman of buurvrouw, maar ziet ook bekenden lopen en aansluiten. Door de lampjes lijkt het een soort Sint Maarten stoet, alleen dan zonder de liedjes.

Op het stadhuisplein aangekomen kijk ik bezorgd naar de lucht. Mijn instrument is van hout en heel gevoelig voor vocht. Weinig mensen staan daar bij stil. En anders dan bij een piano, waar stemmen een relatief eenvoudige handeling is, betekent accordeon stemmen altijd demontage van het instrument en behoorlijk wat tijd.
'Hoe laat moet ik morgen spelen?' gonst mijn hersenpan. Stel dat dit instrument ontstemt en het moet gerepareerd worden. Haal ik het dan nog voor het volgende optreden begint, of moet ik met een ander instrument gaan dan. 'Waar moet ik morgen spelen, wat staat er op het repertoire?Dat is bepalend voor de kast die ik gebruik'.

Het moment dat ik moet spelen is aangebroken. De organisator komt dichterbij en nodigt me uit. Ik moet een besluit nemen. Ga ik spelen nu, of ga ik vertellen dat het echt niet kan bij regen. Ik peil de lucht op buienradar, snel nog maar een keer. De wolk op mijn telefoonscherm schuift vaagjes langs de plek waar ik sta, dat kan van alles betekenen voor de komende 10 minuten.
Als het blijft zoals het nu is, kan het net. Ik kijk naar de verwachtingsvolle gezichten van ruim 100 mensen in een halve maan vlak voor me. Kinderen voorop, met grote ogen.
Ik besluit te spelen. Zonder monitor, zonder soundcheck, instrument direct uit de flightcase over mijn jas heen. Een paar seconden heb ik nodig om af te stemmen op barre akoestische omstandigheden. Ik leg dat maar even uit aan het publiek. Dan open ik met een korte zin: ‘Ik wil graag een lied voor hoop spelen’.  Dan zet ik de beginakkoorden van mijn lied Andere kant van licht in. De muziek echoot over het plein. Ik hoor de klanken wegglijden en terugkaatsen. Een wonderlijk palet van mijn stem en mijn echo vult de enorme ruimte. Er staan nu veel meer mensen dan er mee liepen, denk ik nog. Vervolgens wordt alles klank en ben ik een met het instrument. Ik blijf echter voorzichtig, echt doorspelen durf ik niet want de regen dreigt elk moment in een stortbui los te barsten. De toetsen voel ik al vochtig worden. Die dreiging maakt het lied nog prangender. Het is niet alleen klank van hoop in de woorden van de liedtekst, ik hoop ook echt dat het nog even droog blijft!

In mijn laatste gezongen woorden klinkt opluchting door. Gehaald, ik heb het gehaald zonder echte noemenswaardige vochtvorming op het instrument! Met een zucht van verlichting geef ik eerst mijn instrument af, dat achter me direct weer in de flightcase wordt gestoken na een zorgvuldige droogbeurt. Publiek ziet daar niets van, ik neem applaus in ontvangst en maak plaats voor burgemeester Weerwind.
Een paar uur later staat een filmpje van het optreden op Facebook. Kilometers verderop in Nederland kijkt een oude accordeonist naar de online beelden en reageert direct: ‘Dat is niet al te best voor je instrument dame.’
Ik glimlach en kijk naar het shirt dat ik zojuist in de wasmand heb gegooid. Niet nat van de regen, maar van het zweet. De oude accordeonist begrijpt direct wat er door me heen ging op dat moment, realiseer ik me. Het is ook zijn eerste gedachte.  
Op zijn Facebookreactie reageer ik: ‘Als het niet voor zo’n bijzondere samenkomst was, zou ik zeker niet gespeeld hebben. Deze wandeling kwam uit zo’n oprechte wens van stadsgenoten om samen te laten zien waar onze stad voor staat. Daar durfde gelukkig zelfs de regen niet op in te breken.‘  









Reacties

Log in of maak een profiel aan op deze site
Als je inlogt of een profiel aanmaakt op deze site kun je sneller reageren en worden je reacties automatisch geupdate met je nieuwe gegevens als je die aanpast. log nu in/schrijf je nu in 
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld