Vindt u onafhankelijke, diepgravende informatie over Almere belangrijk? Neem dan nu een abonnement op Almere Diep voor 35 euro

Observaties 10

door Asjen van Dijk

Een week in oktober

Peter Mertens, leider van de PvdA in België was gastspreker op de regiobijeenkomst van de SP in De Moed gisteren. Wat een bevlogen spreker. Hij schetst hoe de neoliberale gekte onze welvaart en onze waarden en normen van samenleven op het spel heeft gezet, en we daar de wrange vruchten van plukken. Dat 1% vermogensbelasting op het vermogen van de drie rijkste miljardairs van België en die opbrengst geven aan oude mensen in België, die van een minimale uitkering leven, hun armoe zou doen verdwijnen.

Lees een Interview met Kamel Daoud, schrijver van Moussa of de dood van een Arabier, zijn ideeën over religie leverden een fatwa op in zijn geboorteland Algerije.  Hij had een radicale religieuze periode in zijn leven. Tussen zijn twaalfde en achttiende had hij behoefte aan het absolute. Het bood hem toen zingeving, hij zat in een achterbuurt, zonder geld, zonder vriendin.  Hij zegt: 'Dan komt er iemand die zich over jouw problemen ontfermt. Het comfort van de onderwerping is veel prettiger dan de vrijheid.’ 'Ik geloof dat godsdienst deel uitmaakt van het intieme, zodra je God in de publieke ruimte toelaat, krijg je dictatuur en geweld. De religie is een vorm van openbaar vervoer, die ik niet neem, ik houd ervan om naar God te gaan, maar dan te voet, niet in een georganiseerde reis.'
Kamel Daoud ziet de invloed van de radicale islam groeien. 'Islamisten proberen niet meer de macht te grijpen, maar dringen steeds dieper de samenleving in. Ze beheersen scholen, moskeeën, media. We zijn de strijd aan het verliezen. Zelfs in het Westen bent u de strijd aan het verliezen', zegt hij. 'De Westerse landen gedragen zich tegenover de Islamitische Staat als de Europese landen in de dertiger jaren van de vorige eeuw tegen het nazisme. Het zal ons niet raken. Het jihadisme is geen probleem van de Arabische wereld, het is een probleem van de mensheid.'

Manfield in de Leidse straat lokt Julia en mij naar binnen met 50% off. Ze wil een paar laarsjes voor de komende koude maanden, de huidige zijn versleten. Het probleem is dat de ene voet een maatje groter is dan de andere. Lastig. De schoenen verkoopster lost het op met een zooltje.  ‘Ze heeft al een halve zool bij zich’, merk ik op, dat waardeert de verkoopster wel, hoewel ze natuurlijk niet kan gaan schateren, dat zou lullig voor me geweest zijn. Julia past twee paar, maar kan niet slagen. Ik verkondig dat ik nooit wegga zonder iets te kopen. Daar heeft Julia geen boodschap aan. We vertrekken, de prettige dames in de winkel achterlatend met een paar dozen waar de laarsjes in terug gaan.

Zo dat was een mooie avond. Een volle bak in Cafe op 2 . Fijn gezelschap. De SP en mensen van Vluchtelingenwerk en Inspiratie-Inc hielden bevlogen speeches en waren onder de uitstekende regie van Mario Withoud, goed in gesprek met mensen in de zaal. De enige andere politieke partij die ook langs kwam was de PVV, die ook ruimte kreeg zijn standpunten duidelijk te maken. De medemenselijkheid, de humaniteit zegevierde vanavond. Er was veel liefde, warmte, fijne muziek van de Brothers uit Syrië en Ron Lindeman en de Diva.

'U mag hier niet praten' zegt de juf streng. Ik ontplof, ‘Wat is dat voor gelul’, bijt ik haar toe. De kinderen, zulke ongepaste taal niet kennend in de klas, kijken verschrikt op. Het is opa en oma dag op de school waar kleindochter haar leerdagen slijt. De juf heeft begrepen dat opa's en oma's op bezoek komen. Vanaf negen uur. We stonden met zo' n acht opa's en oma’s op de gang al meer dan tien minuten te wachten. Ik vind de sfeer bij juf om te snijden. Niet mogen praten, wat verbeeldt dat kreng zich wel niet. Ik stiefel de klas op de eerste etage uit en daal de trappen van het imposante gebouw af, zoek de directeur, de tegenpool van juf. Na enig zoeken tref ik hem. Leg de situatie uit. 'Ik kan nu niks doen', zegt hij. 'Ik merk dat u boos bent'. Dat ziet het schoolhoofd goed. Ik terug naar de klas, daar de IPad gepakt en met mijn mond dicht 25 foto's gemaakt van lieve oude en jonge mensen. Een persoon absoluut vermeden te fotograferen, raadt eens wie?

Ik grijp met mijn rechterhand over mijn linkerschouder naar de halve rol closetpapier, die op het randje staat tussen andere douche en bad en toilet accessoires. Maar voor het gebruik ervan hoor ik een halsketting van parels, een stuk uit de erfenis van tante Ineli, achter me langzaam de pot in glijden. Julia gebruikt het randje ook voor haar afgedane sieraden. Paniek, de parels zijn toch niet? Nee, gelukkig bleven ze drijven, geen schone zaak om ze weer boven water te krijgen, maar er is een crisis in het huwelijk voorkomen.


Reacties

Log in of maak een profiel aan op deze site
Als je inlogt of een profiel aanmaakt op deze site kun je sneller reageren en worden je reacties automatisch geupdate met je nieuwe gegevens als je die aanpast. log nu in/schrijf je nu in 
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld